Als een kind iemand verliest
Wanneer een kind iemand verliest, raakt dat het hele gezin. Er verandert veel, en het gemis kan op allerlei momenten voelbaar zijn. Of het nu gaat om een ouder, een opa of oma, een vriend(in) of iemand anders die belangrijk was.
Kinderen rouwen op hun eigen manier. Verdriet komt vaak in stukjes en wisselt zich af met spelen, lachen, stilte, boosheid of opnieuw verdriet. Dat afwisselen hoort bij rouw en is een natuurlijke reactie op verlies.
Rouw is geen proces dat je afrondt. Het wordt onderdeel van het leven. In Tonkin’s Grief Model wordt dit beeldend beschreven: het gemis blijft, maar het leven groeit eromheen. De band met degene die is overleden verandert en blijft bestaan in herinneringen, gevoelens en verhalen.
In de begeleiding kijken we samen naar wat dit verlies betekent binnen het gezin. Door spel en creativiteit ontstaat ruimte voor kinderen om hun eigen manier te vinden om het verlies te verweven in hun leven, met gesprek als vanzelfsprekend onderdeel daarvan. Kinderen groeien door, en hun rouw beweegt met hen mee.
Herinneringen bewaren
Soms is het fijn om thuis al op een laagdrempelige manier ruimte te maken voor herinneringen en gevoelens. Deze twee werkvormen kunnen daarbij helpen.
Herinneringspot
Zet samen met je kind een mooie glazen pot klaar en vul deze met briefjes waarop jullie herinneringen schrijven aan de overledene.
Dat kan iets zijn wat jullie samen hebben gedaan, een grapje, een lievelingseten of een geur die aan diegene doet denken.
Laat je kind zelf bepalen hoeveel en wanneer er iets in gaat. Op moeilijke dagen kun je samen briefjes lezen en nieuwe toevoegen.
Fotoverhaal
Kies samen een foto uit waar jullie mooie herinneringen aan hebben. Ga er samen bij zitten en laat je kind vertellen wat er op de foto gebeurt, wie erbij zijn en wat er zo bijzonder aan is.
Je kunt het verhaal opschrijven of inspreken, zodat het bewaard blijft. Dit kan een fijn ritueel worden, waarbij er ruimte is voor zowel een lach als een traan.
